2. Tveir váru þeir, til vígs gjarnir, Buðla-nautar, nú er brotinn annarr ; svá höfðu dvergar Dáinsleif smíðat sem engi mun áðr né síðan. 3. Stendr mér at höfði hlíf en brotna, eru þar talðir tigar ens átta manna þeira, er at morði varðk. 4. Liggr þar enn svási sonr at höfði eptir, erfingi er eiga gatk, óviljandi aldrs synjaðak. 5. Biðk þik bróðir bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja ; mik skalt verja váðum þínum sem fjörs-bani fár mun annars. 6. Nú verðk liggja lífs andvani mæki undaðr, þeims magnar sár. II 1. (Ásm.) Lítt varði mik laga þeira, at mik engum øfra kvæði, þás mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
3. Stendr mér at höfði hlíf en brotna, eru þar talðir tigar ens átta manna þeira, er at morði varðk. 4. Liggr þar enn svási sonr at höfði eptir, erfingi er eiga gatk, óviljandi aldrs synjaðak. 5. Biðk þik bróðir bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja ; mik skalt verja váðum þínum sem fjörs-bani fár mun annars. 6. Nú verðk liggja lífs andvani mæki undaðr, þeims magnar sár. II 1. (Ásm.) Lítt varði mik laga þeira, at mik engum øfra kvæði, þás mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
4. Liggr þar enn svási sonr at höfði eptir, erfingi er eiga gatk, óviljandi aldrs synjaðak. 5. Biðk þik bróðir bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja ; mik skalt verja váðum þínum sem fjörs-bani fár mun annars. 6. Nú verðk liggja lífs andvani mæki undaðr, þeims magnar sár. II 1. (Ásm.) Lítt varði mik laga þeira, at mik engum øfra kvæði, þás mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
5. Biðk þik bróðir bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja ; mik skalt verja váðum þínum sem fjörs-bani fár mun annars. 6. Nú verðk liggja lífs andvani mæki undaðr, þeims magnar sár. II 1. (Ásm.) Lítt varði mik laga þeira, at mik engum øfra kvæði, þás mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
6. Nú verðk liggja lífs andvani mæki undaðr, þeims magnar sár. II 1. (Ásm.) Lítt varði mik laga þeira, at mik engum øfra kvæði, þás mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
II 1. (Ásm.) Lítt varði mik laga þeira, at mik engum øfra kvæði, þás mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
2. Börðumk einn við einn, en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga ; sex ok við sjau senn á velli, einn ok við átta ; þó enn lifik. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
4. Þá kom enn hári Hildibrandr, Húnakappi, hann var mér ómakr ; ok ek markaða mæki hónum herkuml harðlig fyr hjálm neðan.
2. Tveir váru þeir, tyrvir gjarnir, Buðla nautar, nú er brotinn annarr. Svá höfðu dvergar dauðir smíðat sem engi mun áðr né síðan. 3. Stendr mér at höfði hlíf in brotna, eru þar taldir tigar ins átta manna þeira, er ek at morði varð. 4. Liggr þar inn svási sonr at höfði, eptirerfingi, er ek eiga gat, óviljandi aldrs synjaðak. 5. Bið ek þik, bróðir, bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja! Mik skaltu verja váðum þínum, sem fjörs bani fár annars mun. 6. Nú verð ek liggja lífs andvana, mæki undaðr, þeims magnar sár. 1. Lítt varði mik laga þeira, at mik manns einskis ófyrr kvæði, þá er mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
3. Stendr mér at höfði hlíf in brotna, eru þar taldir tigar ins átta manna þeira, er ek at morði varð. 4. Liggr þar inn svási sonr at höfði, eptirerfingi, er ek eiga gat, óviljandi aldrs synjaðak. 5. Bið ek þik, bróðir, bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja! Mik skaltu verja váðum þínum, sem fjörs bani fár annars mun. 6. Nú verð ek liggja lífs andvana, mæki undaðr, þeims magnar sár. 1. Lítt varði mik laga þeira, at mik manns einskis ófyrr kvæði, þá er mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
4. Liggr þar inn svási sonr at höfði, eptirerfingi, er ek eiga gat, óviljandi aldrs synjaðak. 5. Bið ek þik, bróðir, bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja! Mik skaltu verja váðum þínum, sem fjörs bani fár annars mun. 6. Nú verð ek liggja lífs andvana, mæki undaðr, þeims magnar sár. 1. Lítt varði mik laga þeira, at mik manns einskis ófyrr kvæði, þá er mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
5. Bið ek þik, bróðir, bænar einnar, einna bænar, eigi þú synja! Mik skaltu verja váðum þínum, sem fjörs bani fár annars mun. 6. Nú verð ek liggja lífs andvana, mæki undaðr, þeims magnar sár. 1. Lítt varði mik laga þeira, at mik manns einskis ófyrr kvæði, þá er mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
6. Nú verð ek liggja lífs andvana, mæki undaðr, þeims magnar sár. 1. Lítt varði mik laga þeira, at mik manns einskis ófyrr kvæði, þá er mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
1. Lítt varði mik laga þeira, at mik manns einskis ófyrr kvæði, þá er mik til kappa kuru Húnmegir átta sinnum fyr jöfurs ríki. 2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
2. Börðumst einn við einn en endr við tvá, fimm ok fjóra fletmegninga, sex ok við sjau senn á velli, einn ek við átta ; þó ek enn lifi. 3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
3. Þá hvarflaði hugr í brjósti, er menn ellifu ofrkapp buðu, áðr mér í svefni sögðu dísir, at ek hjörleik þann heyja skyldak. 4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.
4. Þá kom inn hári Hildibrandr Húnakappi, hann var mér ómakr, ok ek markaða meðan á honum herkumbl harðlig fyr hjálm neðan.