Lausavísur (mantínöður) frá Krít

1.
Skruddur þínar þegja um þjáninguna‘í hjarta mínu,
far því læknir, farðu heim, fánýtu með glingri þínu.

Άμε γιατρέ, στo σπίτι σου, πάρε τα υιατρικά σου,
τον πόνο πού χω στην καρδιά, δε γράφουν τα χαρτιά σου.

2.
Κunna á því skýin skil, skýringunum leyna eigi,
á hve tárast augu mín, ef þú sést á förnum vegi.

Τα νεφαλάκια τ’ ουρανού, ρώτηξε να σου πούνε,
πώς κλαίνε τα ματάκια μου, όντε σου θυμηθούνε.

3.
Fróma speki fáum oft frá þeim ráðagóð´að heyra:
„sérhvert víst mun bæta böl, bíði maður annað meira“.

Καλά το λέει ο φρόνιμος απ’ όλα τα λογιάζει
«ο πόνος ο βαρύτερος τόν αλαφρό σκεπάζει».

4.
Ætið finnst þó örvænt sé, ofurlítil von í leynum,
fjólan mjúka finnur skjól, festir rót og grær hjá steinum.

Πάντα σε κάθ’ άπελπισιά κρυφή ελπίδα μένι,
σα βελουδένια κυκλαμιά που απ’ το βράχο βγαίνει.

5.
Krónos líkist Eros og ættarmótið vart má dylja,
stefna öllu‘í kaldakol, kvöl og rústir eftir skilja.

Μοιάζει πολύ, πάρα πολύ, ο Έρωντας και ο Χρόνος,
κι οι δυό περνούν καί μένουνε χαλάσματα καί πόνος.

6.
Veröld fláa veistu hví veginn þinn ég skyldi ganga
þar sem örlög ætla mér ellidaga beiska‘og langa?

ψεύτη ντουνιά, παλιόκοσμε, και πώς θα σε περάσω,
πού μού γραψε η μοίρα μου τσι πρίκες να γεράσω;

7.
Að mér látnum, lyftu frá, legstað mínum hellusteini
og þú finnur aftur þá æðaslátt í hverju beini.

Σαν αποθάνω, σήκωσε του τάφου μου την πέτρα,
πάνω στα σκόρπια κόκκαλα, παλμούς ακόμα μέτρα.

8.
Höngum við á heimsins tré, haustið þegar svífur yfir
dauðinn tínir aldin öll, uppsker það sem vex og lifir.

Ο Κόσμος είν’ ένα δεντρί κι εμείς τ’ οπωρικό ντου
κι ο Χάρος είν’ ο τρυγητής που παίρνει τον καρπό ντου.

9.
Út um veröld víða fór vínber sæt í munn að tína.
Hvergi samt ég sætleik fann sem er á við kossa þína.

Όλον τον κόσμο γύρισα ναύρω γλυκό σταφύλι.
Γλυκότερο δεν εύρηκα απ’ το δικό σου αχείλι.

10.
Ef ég væri vafningsjurt vegginn háa klífa skyldi
gægjast inn um gluggann þinn greinar mínar láta vildi.

Άχι, και νάμουνα κισσός στον τοίχο να κολλήσω,
ψηλά στα παραθύια σου τσι κλώ μουνα ρίξω.

11.
Saman löngum lynda tvö, líf og ást á meiði einum,
lífið sprot‘á laufgu tré, ljúfust ástin blóm á greinum.

Ζωή κι αγάπη δυό μαζί τί ταιριαστό ζευγάρι
είν’ η αγάπη λούλουδο κ’ είναι ζωή κλωνάρι.

12.
Auðgist maður eitt er víst, augun verða sljó og týna
allri sýn á fátækt fólk – finnur hvergi bræður sína.

Και σάν πλουτίση ο άνθπωποσ θαμπώνεται το φώς του
και δε γνωρίζει το φτωχό άν είναι κι αδερφός του.

13.
Sardína með súran fnyk, subbulega grútarstybbu,
álpastu til andskotans, enginn vill svo ljóta gribbu.

Άντε μωρή στο διάολο σαρδέλλα βρωμισμένη
απόπατα του βαρελιού ποιός σου’ πε πώς σε θέλει;

14. Næturgali
Fiðruð snótin flýgur hjá, fer á vængjum út í bláinn
heimaslóðum heldur frá, heilsa biður litla smáin.

Ekkert lætur auðna‘í té augna-blakkri-vinu líka
þýða rödd sem þessa né, þokkadís á gangi slíka.

Fetar jörð með fagran gang, flýgur eins og þjóti svala
hún ber mark um hæstu tign, himins bestu dýrðar sala.

"Αναδιαβαίνει το πουλί, αναδιαβαίν' τ' αηδόνι,
αφήνει γεια στη μάνα της και σ' όλοι τοις γειτόνοι.

Δεν είδανε τα ματιά μου τέτοια μαυροματούσα,
τέτοια σιγανομίλητη, καμαροπερπατούσα.

Σαν πέρδικα πατείς τη γη, σα χελιδόνι τρέχεις,
και τα σημεία τ' ουρανού απάνω σου τα έχεις."