g vil elska mn lnd

,,Hvaa jremba er n etta?” essari spurningu dembdi gamall vinur minn einn yfir mig me svolitlum jsti, egar hann heyri mig vitna me velknun hlfrar aldar gamalt ttjararstarkvi Snorra Hjartarsonar, sem hefst essum lnum: ,,Land j og tunga, renning snn og ein, r var g gefinn barn murkn; g lk hj r vi lk og blm og stein, leiddir mig ors ns hu v.” Er etta jremba? Nei. S, sem ann landi snu og j, gerir sig ekki sekan um jrembu, ekki frekar en karl, sem elskar konuna sna: hann gerir sig me engu mti sekan um kvenrembu. Samt er reginmunur v a elska sitt land og elska konuna sna. Munurinn er s, a a er n ori gu heilli hampalaust a elska mrg lnd senn. ttjararstarkvi Snorra Hjartarsonar er ekki yfirlsing um, a hann unni ekki rum lndum. ru nr. S, sem elskar landi sitt af llu hjarta, er jafnan lklegur til a kunna einnig a elska nnur lnd, allan heiminn. jrkni og heimshyggja eru systur, og a er rangt – a stangast vi rk og reynslu! – a stilla eim upp sem andstum. Borinn og barnfddur Reykvkingur er ekki ar fyrir verri slendingur, og jrkinn slendingur er ekki ar fyrir hugalaus um evrpska einingu. a felst engin versgn breivirkri tthagatrygg, hvorki innan lands n utan. Breivirk hjnabnd eru hins vegar bnnu me lgum hr heima af hagntum stum og va annars staar. Sambrilegar fjrhagsstur standa ekki lengur vegi fyrir breivirkri ttjararst, v a heimurinn hefur breytzt. a er n til a mynda ori bsna algengt, a brn vaxi r grasi tveim lndum senn. Og ttjararstin getur auvita veri misheit eftir atvikum. Einn helzti styrkur bandarsks samflags er fjlbreytnin: flk r llum ttum einum og sama sta. Eitt helzta framlag Bandarkjamanna til heimsmenningarinnar er djassinn, ttaur fr Afrku. Singapr er svipu a essu leyti: ar ba Arabar, Indverjar, Knverjar og Maljar saman einni ks og stt og samlyndi og ba vi g kjr, tt lri s a snnu btavant ar austur fr. annig er hgt a fra sig land r landi, tt einnig megi a snnu finna mis nleg dmi um tk og fri milli lkra kynblka. Stt, friur og umburarlyndi eru meginreglan samskiptum manna h uppruna eirra og kyntti. Og annig er Evrpa okkar daga: anga streymir flk alls staar a. Evrpujunum er mikill vandi hndum, af v a r hafa mun skemmri reynslu af stru innstreymi tlendinga og minni vibna en Bandarkjamenn. Einn hollenzkur ingmaur sefur sjaldan sama sta tvr ntur r og kemst ekki milli hsa nema fylgd lgreglu og er n lei r landi, ar e fgamenn r hpi afluttra mslma hafa kvei upp dauadm yfir honum. Sum nnur Evrpulnd eiga vi svipaan vanda a glma, eins og hryjuverk London og Madrd og eirir Pars vitna um. slendingar hafa undan engu slku a kvarta. Margir slendingar taka fagnandi mti innflytjendum vs vegar a. Arir ttast htturnar, sem geta steja a litlu landi, sem leyfir upprunasamsetningu mannfjldans a gerbreytast skmmum tma. Andstaan gegn innflutningi erlends vinnuafls skrskotar rum ri til missa vandamla, sem upp hafa komi nlgum lndum, og er af tvennum toga. rum megin standa fgamenn, sem ofskja minnihlutahpa og svfast stundum einskis og verskulda enga samstu siuu mannflagi. Hinum megin standa eir, sem vilja ljsi sgunnar standa vr um jlega arfleif fmenns lands, sem smar sinnar vegna er vikvmara en fjlmennari samflg fyrir innflutningi mikils fjlda flks fr rum lndum. essi jrknu varveizlurk eiga sr langa og virulega sgu orrum hr heima og va annars staar og eiga ekkert skylt vi fgar hinna. Eitt af mrgum brnum verkefnum okkar samflags nstu r er a finna frisla og framsna mlamilun milli opingttarhugsjnarinnar, sem bur mnnum a breia t faminn mti eim, sem hinga vilja koma og gerast slendingar og lra mli og sguna, og hlfgttarstefnunnar, sem kallar agt og ahald innflytjendamlum af gildum varveizlustum. Innilokunarstefnan, sem tti rkan tt hugum og hjrtum margra slendinga fyrri t, kemur ekki lengur til lita, hn er dau.

 

Frttablai, 22. jn 2006.


Til baka