Mttkuskilyri sklum

Eitt helzta aalsmerki ntmans er etta: a verur auveldara a taka lfinu ltt. essu veldur vaxandi velsld og aukin hagkvmni llum svium, einnig ar sem menn hldu lengi vel, a engum tkniframfrum sem or er gerandi yri nokkurn tmann vi komi. essi hugsun vi um msa jnustu, t.d. listir (a er a.m.k. tuttugu manna verk a leika Skugga-Svein svii og hefur alltaf veri, og Hamlet), en hn ekki vi um vsindi, v a ar hefur verkfrunum fleygt fram og afraksturinn aukizt eftir v.

Hva um kennslu? a hefur lngum tkazt a lta svo , a r v a kennsla er jnusta eins vi annan, s engrar umtalsverrar framleiniaukningar a vnta eim vettvangi, ekki frekar en annarri persnulegri jnustu ea listum: a arf einn kennara bekk til a stumra yfir svo og svo mrgum nemendum, og bekkjarstrina er ekki hgt a auka endalaust. Sem sagt: ltil sem engin framleiniaukning ar til langs tma liti.

Og gerist a, a tlvur hldu innrei sna kennslustofurnar eins og r hfu ur rutt sr til rms vngari vsindanna. Af essu leiddi, a n er hgt a koma meira nmsefni til skila minni tma en ur – og einmitt etta er aukenni aukinnar hagkvmni: a nota njar aferir til a kreista meiri afurir r gefnum afngum. tsendingarkrafturinn kennslustofunum hefur aukizt til muna. Kennarar urfa ekki lengur a krota me krt tflu: eir geta varpa texta og myndum tjald ea vegg eftir smekk og rfum, og a er bi fljtlegra og skrara en a skrifa tflu. Nemendur urfa ekki lengur a sitja sveittir vi a skrifa upp eftir kennaranum, a.m.k. ekki sama mli og ur: eir skja nmsefni neti. Kennarar og nemendur urfa sjaldnar en ur a skja bkasfn, v a au bja viskiptavinum snum sbatnandi heimsendingarjnustu netinu; a gerir t.d. jarbkhlaan me miklum brag. Mttkuskilyrin sklunum hafa batna htt vi tsendingarskilyrin eftir eirri einfldu reglu, a menn taka betur mti gri kennslu en vondri.

ess er varla a vnta, a mttkugetan sklastofunum aukist til jafns vi tsendingargetuna, v a mannshugurinn arf a vira tiltekin hraamrk, bi a ofan og nean. Njar kennsluaferir storka efri hraamrkunum, v a n urfa kennarar a gta sn v a fara ekki fram r nemendum snum krafti nrrar kennslutkni. Gmlu aferirnar samrmdust neri hraamrkunum hins vegar ekki ngu vel, ea svo hefur mr snzt. ess vegna hefur mrgum leizt skla: drm tsending vi erfi skilyri hlt aftur af nmshraanum, svo a hugur nemendanna komst ekki flug. Og ess vegna leiist mrgum a lesa: eir hafa ekki lrt a lesa ngu hratt. Mnnum leiist sur b, v a ar er hrainn meiri. Efni, sem gur leikstjri kemur til skila eins og hlfs tma kvikmynd, er jafnan meira en rmast jafnlngum fyrirlestri. Hvaa kennari treystir sr til a keppa vi Ksublnku um upplsingamagn mntu? v mannshugurinn er eins og reihjl: hann verur a n tilteknum hraa til ess a f noti sn til fulls.

Hvernig eigum vi a skipta me okkur afrakstri aukinna afkasta kennslu? Eigum vi a taka afraksturinn t meiri og betri menntun a gefinni sklagngu? Ea eigum vi heldur a fara milliveginn og nta framleiniaukninguna m.a. til a stytta sklavistina? g hallast frekar a sari kostinum, og a gera stjrnvld, enda hefur n veri kvei a stytta nm til stdentsprfs um eitt r. g hef ur lst v essum sta, a a hefi veri heppilegra a stytta grunnsklann frekar en framhaldssklann, af v a slakinn er meiri grunnsklanum og meira svigrm ar til samjppunar og styttingar nms.

Eigi a sur virist a ljst, a a nmsefni, sem menn eiga a hafa tileinka sr vi stdentsprf um tvtugt me gamla laginu, vri flestum hgarleikur a n valdi a.m.k. tveim rum fyrr krafti nrra kennsluhtta – og er g ekki aeins a tala um tlvur, heldur einnig kennaramenntun, kennslubkur og nnur nmsggn, sem hafa batna til muna flestum greinum. Menn lra meira – og hraar! – af gum bkum en vondum, og skemmta sr um lei. a er v hgt a gera hvort tveggja einu: a auka vi og bta menntun sna og eya frri rum vinnar sklabekk. Stefnum anga.

Frttablai, 2. desember 2004.


Til baka