Haustiđ nálgast

 

 

Sólin blessuđ sígur rauđ til viđar
glóa á lofti gullin ský,
grátklökk áin niđar.

Haustiđ nálgast, hríđ og vetrarrosinn,
senn er ekki sólarvon,
senn er áin frosin.

Lóan horfin, lokiđ söngvafulli,
rökkvar hér, en suđrćn sól
sveipar hana gulli.

Ógnar myrkriđ oss á norđurströndum,
innra grćtur óđfús ţrá
eftir suđurlöndum.

Eigum vér ţá ađeins myrkar nćtur,
enga fró né innri hvíld,
engar raunabćtur?

 Himinn yfir. Huggast ţú, sem grćtur.
Stjörnur tindra, geislar Guđs,
gegnum vetrarnćtur.

Vetrarnóttin varla mun oss saka,
fyrst ađ ljósin ofan ađ
yfir mönnum vaka.

 

Stefán frá Hvítadal